Uşak Tanıtım ve Kültür Gönüllüleri Derneği Başkanı Mehmet Keyvanoğlu, Ulubey Çamdere köyünü ziyaret etti ve burada yaşanan susuzlukla ilgili 86 yaşındaki Fatma Çevikdal ile sohbet etti. Fatma Çevikdal’a yıllar önce bölgede yaşanan susuzlukla ilgili sorular soran Mehmet Keyvanoğlu, bölgenin suya ve yola kavuşmasıyla ilgili zorlu sürece dair bilgiler aldı. Fatma Çevikdal, kendi gençlik yıllarında sabahtan akşama kadar tarlada çalıştıklarını ve iş bittiğinde su olması Allah’a hep dua ettiklerini ifade etti. Çevikdal’ın verdiği bilgiler arasında dikkat çeken noktalardan biri de Ulubey ve Eşme’de sınırları olan Kışladağ’dan suyun getirilmesi oldu.
“SUCU YANDI YANDI YİNE BİR UCU” DEYİMİ
Susuzluk dönemini anlatan Fatma Çevikdal, “Susuzluktan neler çekmedin diye sorsan daha doğru olur ve bizim zamanımızda tarlada 1 testi suyu alırdı ve bir yana varmadan bir yana varmadan biterdi. Öteki tarafa varmadan “Sucu yandı yine bir ucu” derlerdi. 40 derece sıcağın altında akşama kadar çalışırdık, ne var şimdi ve su olsa da diye bakardık. Şu yeşil çamın altında bir su olsa da elimizi yüzümüzü yıkasak da buz gibi dinlenip evimize gitsek diye bakardık. Ayda bir dağın yamacına çamaşır yıkamaya giderdik. Çürüdük biz çeke çeke ve şimdikiler de ne var? Biz onlara göre daha sağlamdık ve benim amcamlar ve babamlar bu etraftaki köylerin sütünü alırdı. Biz 1 saat uğraşırdık ve Çardaklı’ya su için gittiğimizi biliyorum” dedi.
“TA KIŞLADAĞI’NDAN SU GETİRDİK BURAYA”
Su kaynakları için yoğun çalışmalar yaptıklarını ifade eden Fatma Çevikdal, “Neler çektik biz neler çektik neler, benim rahmetli babam ve kayın babam da bu çok çalıştı, ta Kışladağı’ndan su getirirdik buraya. Kışla’nın mahallesiydik biz, su ararken tabanca yakalandı kayınbabamda ve hapse koymuşlardı rahmetliyi” ifadesini kullandı. Amcası Ahmet Çevikdal’ın su getirme çalışmaları sırasında tehlikeler de atlattığını belirten Fatma Çevikdal, şöyle söyledi: “Su gelecek diye buraya kadın ve erkek herkes çalıştı ve çabaladı. Hatta amcam kimseye kızıp su işinden vazgeçmemiz gerektiğini sık sık tembihlerdi. Su işiyle uğraşanların bir birine darılmaması ve işi bırakmaması istenirdi”.